Soms vind je het pas als je stopt met zoeken

Er zijn dagen waarop je – tegen beter weten in – op pad gaat met een bepaald doel voor ogen. Zoals ik, afgelopen woensdag. Nu de temperaturen eindelijk een beetje op peil zijn en we een week lang veel zon hebben gezien, vliegen er weer volop libellen en juffers in mijn favoriete natuurgebieden hier in de buurt. Tenminste, als die zon schijnt en het niet te hard waait.

Eigenlijk was het op voorhand al een kansloze oefening: het was een sombere, wisselvallige dag en er stond een dikke bries. Maar, zo hield ik mezelf voor na een blik op Buienradar, binnen een klein uurtje zou de regen wegtrekken, de wind gaan liggen en de hemel openbreken.

Doodstil

Eenmaal ter plekke was die voorspelling alweer bijgesteld. Toch liep ik naar de plek waar het onder andere omstandigheden krioelt van de lantaarntjes, oeverlibellen en vroege glazenmakers. Ook de kans op een glassnijder, viervlek of grote keizerlibel is daar levensgroot.

Maar nu was het er stil. Doodstil.

Op zo'n moment kun je twee dingen doen. Je kunt onverrichterzake omkeren, terug naar huis, en daar gaan zitten mokken. Of je laat je oorspronkelijke plan los, zet je verwachtingen opzij en kijkt wat het je brengt. Ik deed het laatste. En man, wat ben ik daar blij om.

Blijven staan

Niet alleen omdat ik anderhalf uur heerlijk heb lopen struinen in een prachtig gebied. Niet alleen omdat ik, zonder de volle focus op libellen, veel meer kon opgaan in de omgeving. Vooral omdat ik iets zag waaraan ik onder andere omstandigheden misschien achteloos voorbij was gegaan.

Ik denk dat ik nog geen vijfhonderd meter vanaf mijn ‘libellenstek’ had gelopen toen ik een moederfuut met twee pulletjes op haar rug zag. Geen uitzonderlijk beeld in deze tijd van het jaar, maar altijd vertederend. Normaal gesproken zou ik het geregistreerd hebben en weer zijn doorgelopen.

Nu bleef ik staan.

En dat was mijn geluk, want niet veel later dook vader fuut op. Letterlijk. Met een klein visje in zijn snavel. Hij draaide een rondje om moeder heen en zwom toen richting zijn kroost. Het oudste kuiken keek reikhalzend naar hem uit. Heel voorzichtig reikte vader het visje aan. Het kuiken pakte het aan en werkte het daarna met smaak naar binnen. Intussen ratelde mijn camera als een snelvuurkanon.

Achteraf gezien was dit het mooiste moment van de middag. Niet het moment waarvoor ik op pad was gegaan, maar een moment dat zich aandiende omdat ik mijn plan had losgelaten.

Wat bleef hangen

Wat jij daaruit haalt, mag je zelf bepalen. Voor mij bleef vooral dit hangen: soms is de weg waardevoller dan het doel. En soms vind je het pas als je stopt met zoeken.